Idąc wąską, ledwo widoczną ścieżką- wejdziecie do mojej oazy spokoju, a mianowicie do lasu, w jego głębi znajdziecie stare drzewa, choć o bardzo solidnym i grubym pniu, obrośnięte ciemno-zielonym bluszczem. Każde z nich jest wyjątkowe, chowa w sobie mądrość, każde dzięki swemu wiekowi widziało wiele i wiele może powiedzieć... nocą ożywają... zwą je entami lub drzewcami, strażnikami lasu. W leśnej głuszy odnaleźć możecie cichy wodospad, którego przejrzystość zapewne zrobiłaby na Was wrażenie ;> Gwiazdy wraz z księżycem święcą w tym miejscu mocniej, wyraźniej i intensywniej... Często leżąc na leśnej ściółce przyglądam im się z zainteresowaniem i rozmyślam o ich własnym, osobistym świecie...

Uff, się rozpisałam dziwnie...

piękny opis...